Gündüzler
Ağustos 17, 2007 · Kategori: Deneme -Genel-
Beyaz düşüncelerin içinde güneşin "Merhaba!" dediği saatler; masumdur gündüzler ve hep yeni ve tazeliktir... İlk harfidir günün. Başlangıçların nefes aldığı ilk yerdir gündüzler.
Canlanmalar olur gündüzleri. Yer kıpırdar, sanki. Toprak bir halı gibi serilir ayakların altına. Çalar saatlerin, uyanış demlerini çınlattığı saniyelerdir gündüzler. Bir baba işine gitmeye hazırlanır. Bir anne evini açar yeni güne, çocuklarına onları yeniden görmüş olmanın sevgisiyle bakar. Anne de baba da bir koşuşturmaya dalar sonra. Çocuklar hayatın küçük boylarını yaşar. Gençler nerede iseler orada büyütürler ellerinde hayatlarını.
Göle uzanan bir kuğu süzülür suyun üstünde. Dağlarda ceylanlar iri gözleriyle görür doğayı. Bir serçe üşür belki sokaklarda, kırıntı bir sıcaklık arar… Bulmanın tadını yaşar gündüzlerde…
Gündüz bir nehir gibidir, akar ve geçer insanın yüreğinden.
İnsan arınmış hisseder kendisini… Zihni günışığının eteğinde dalgalanır… Bir okyanus coşar bir yerlerde... Gökyüzünden aşağı inen ışıltıları vardır yağmur taneleri gibi. Islanır insan ve kendine gelir.
Gündüzlerin içinde bir uyumuşluk yatar yatağında. Uyumak geçirir insanın 'geçsin' istediklerini. Uyumak siler bir şeyleri.
Ellerinde demet-demet kır çiçekleri taşır insan. Aceleci olur ki, paylaşsın bu kır çiçeklerini. Serpiştirir yüreklere, renk verir. Sonra aydınlanır düşünceler de. Daha bir genişler ufku insanın, serinler sinesi. Saatin kıvrımlarında ilerler, durur, yürür ve koşar.
Kendisini sunar sabah insana. Sabahlığını getirir kollarında. İnsanı rahatlatmak ister. Uğraşır ki yenilensin ağırlaşmış vücutlar varsa. Yenilensin diz çökmüş insan varsa bir yerlerde, yeniden ayağa kalksın. Yorgun düşen umutlar varsa eğer, hareketlensin düşlerde. Üzüntülü bir martı gözünde bir damla yaş akıtıyorsa, yanaklarından o yaşı silebilsin diye. Kaybettiklerini geri kazandırabilsin ister insana. Uğraşır ki güneşiyle yeniden doğabilsin insanın içine...
Varsa eğer her şeyin yolunda gittiği diyarlar, o diyarları konuşturabilsin kendisi üzerinde...
Gündüzler… Gündüzler âdeta doyurur insanı. Gündüzler başkalığını katar insana. Belki bu yüzden sevilir gündüzler. Her ne olursa olsun, hep masumdur gündüzler… Belki de insan, sabahı tanıyıp öyle karşılamalıdır gündüzleri. Heyecanlarını ekmelidir sabahın üzerine. Bir dostun sesine yaklaşmalıdır. Toprağın kokusunu duyumsamalıdır içtenlikte. Yaşıyor olmanın verdiği hissi bu kez ilk defa hissediyormuş gibi almalıdır. Bu kez bir başka olmalıdır yaşama hissi. Sonra, sevinç koymalıdır kendi içinde. Sevinçle yeşermelidir gündüzleri. Bir çocuğun gözlerinin götürdüğü yerlere kendi çocukluğuyla bakmalıdır bu sefer. Yeniden kendisiyle doğmalıdır…
Esenliktir ve serin olur başlangıçlar için gündüzler. Gündüzler sever her şey için yenilenmeyi.
Belkıs TUNÇAY
Eylül 2007 www.blogcu.com'da yayınlandı
Kalıcı Bağlantı Arkadaşına Gönder!
Etiketler : gündüzler, sabah, sabahlar, uyanmak yeniden, yeniden doğmak, tazelenmek,